#WijZijnLimburg: Zwerfjongeren en het Credo Huis

#WijZijnLimburg: Zwerfjongeren en het Credo Huis

Ze sliep maanden in een parkeergarage en een park. Drugs en mishandeling beroofden de jonge Lisanne van een toekomst die veel andere meiden wel hadden. Totdat Lisanne gedwongen werd om een nieuwe start te maken in het Credo Huis in Maastricht. Respect

"Slapen was wel lastig, want het is een parkeergarage", vertelt Lisanne in de donkere garage in het Belgisch-Limburgse Bree. "Mensen komen hier tot laat binnen. En je wil eigenlijk niet dat mensen je zien. Dus je kan eigenlijk niet altijd slapen. En 's morgens vroeg komen de mensen hier ook al weer vroeg."

Lisanne Wagemakers leefde langere tijd als zwerfjongere, zonder vaste verblijfplaats. Doordat ze geen dossier had, paste ze niet binnen het bureaucratische zorgsysteem. Ze klopte aan bij zorginstanties, maar daar paste Lisanne niet binnen de regels. "Je moet eerst zorgen dat je een diagnose hebt", hoorde ik steeds. "Of: als je hier met je ouders kunt komen, dan is het niet erg genoeg. Of je kunt naar het Leger des Heils, maar dan moet je wel 5 euro betalen."

Eric Casters en zijn vrouw waren al eerder tot de conclusie gekomen dat zorginstellingen maar moeilijk kunnen omgaan met jongeren die niet binnen de kaders passen. Hij startte het Credo Huis, een opvanglocatie voor jongeren. "Toen wij in 2013 het huis openden, hadden we na twee en een half jaar ongeveer dertig jongeren als particulier initiatief geholpen. En van die dertig was er eentje geregistreerd. Wij zeiden toen al: het moet vele en vele malen meer zijn. In Nederland hadden we toen 10 tot 12 duizend geregistreerde zwerfjongeren. Maar in 2015 toonde een rapport van het CBS "Jongeren buiten Beeld", dat het waarschijnlijk 130 duizend tot 200 duizend jongeren zijn, tussen de 15 en 24 jaar. Die nergens meer in een systeem staan, niet in een zorgsysteem, niet in een schoolsysteem, niet in een werksysteem, niet in een overheidssysteem. Dus ja, het zijn er vele malen meer. Wij proberen die jongeren hier in het Credo-Huis een plek te geven."

Ook Lisanne kwam uiteindelijk in het Credo Huis terecht. Gedwongen, want op straat ging het niet meer. Lisanne had het aanvankelijk moeilijk in het Credo-huis. "Hier waren ook huisregels. Geen drugsgebruik, geen alcoholgebruik. En in de eerste fase moesten we om tien uur thuis zijn. Daar had ik best veel moeite mee in het begin. Ik hield me niet aan de regels. Want eigenlijk wordt ineens eigenlijk je vrijheid beperkt. Na een tijdje begon ik toch zelf in te zien: het gaat voor mij niet zo werken als ik me niet aan de regels hou."

Door de structuur en de aandacht in het Credo-Huis, mag Lisanne weer dromen van een mooie toekomst. "Ik doe nu de opleiding maatschappelijke zorg persoonlijke begeleider. En mijn droom is ook echt om later zelf een credo-huis te openen. Zodat ik uit mijn eigen ervaring mensen kan helpen."

#WijZijnLimburg

Hoe kun je Limburgers inspireren en hoe kun je de provincie beter maken? Dat is de achterliggende gedachte van de serie #WijZijnLimburg.
Door het vertellen van persoonlijke verhalen, wil deze serie nieuwe, verrassende initiatieven belichten.
Wij Zijn Limburg is een samenwerking van L1 met de Provincie Limburg en De Vereniging Limburg.

Meer video's en informatie vind je op L1.nl/WijZijnLimburg

Logo 1Limburg

Programma's