29 mei 2020

Wij voelen ons opgesloten. Meer dan elders in Nederland. Bijna een vijfde van de Nederlanders zegt dat Corona de muren op hen afstuurt, maar bij ons Limburgers is dat maar liefst een kwart. Waarbij we vooral het normale contact met familie en vrienden missen.

Vind ik het raar dat wij hierin de lijst aanvoeren? Nee, eigenlijk niet. Als de echte zuiderlingen in ons land zijn wij nu eenmaal gewend veel meer buitenshuis te leven. Jezelf dan moeten opsluiten, is dan best een grote opgave. Je zou zelfs kunnen stellen: een veel grotere opgave dan voor wie gewend is meer in eigen cocon te verkeren dan de gemiddelde Limburger.

Dus nee, als een onderzoek ons deze week deze cijfers presenteert, kijk ik niet écht vreemd op. Net zoals ik vermoed dat wij ook ‘winnen’ als onderzoekers vragen wie in Nederland het hardst staan te trappelen om weer naar buiten te stormen.

Want te trappelen staan we zeker. Zeker nu dit Pinksterweekend – of beter: die tweede Pinksterdag – de restaurants, de cafés en vooral de terrassen weer – voorzichtig - open mogen.

En dat ‘voorzichtig’ zet ook meteen een rem op dat ‘naar buiten stormen’. Corona dwingt ons immers ook van onze spontane samenleving een gereserveerde samenleving te maken. Een – naar ik zeer hoop tijdelijk – nieuwe normaal dat voor ons zeker niet makkelijk is; én zo nodig nóg veel lastiger is voor de horecaondernemers.

Want ga er maar aan staan. Mág je zaak na maanden weer open, maar móét je opeens vragen en regels gaan stellen die 100 procent indruisen tegen de gastvrijheid die je normaal wilt bieden. Vragen of iemand wel gezond is; of die gasten weren die denken dat die regels niet voor hen gelden; en wat moet je doen als mensen voor de ingang van je terras staan te dringen en boos worden op gasten die – in hun ogen - veel te lang een stoel bezet houden?

Dus ja, in deze gereserveerde samenleving is niet alleen het reserveren van tafel, toog en (soms ook) terras het devies. Maar ook een zekere gereserveerde houding. Hou u een beetje in, naar die horecaondernemer, die zich ook maar aan die restricties heeft te houden. En hou u een beetje in, naar die andere gasten. Gun elkaar het genot van genieten.

Weet u nog waar Pinksteren voor staat? Op de eerste Pinksterdag daalde de Heilige Geest neer en sprak opeens iedereen elkaars taal; kon iedereen elkaar begrijpen. Een goede geest en begrip dat ik ons óók zeker voor de Tweede Pinksterdag wens. De dag dat het ‘bestel mar’ gelukkig ook weer buitenshuis mag klinken, al is dat voorlopig nog met de nodige reserves. Voorlopig, niet voor altijd.

Zorg goed voor elkaar, en daarmee voor uzelf, zoals we in Limburg gewoon zijn.

Theo Bovens, gouverneur

Terug naar podcast