L1 Radio: In hoeverre moet je flexibel zijn in je carrière

L1 Radio: In hoeverre moet je flexibel zijn in je carrière

Organisatiedeskundige Michiel Maassen bespreekt vandaag de spreuk: ‘Wanneer we niet langer de situatie kunnen veranderen, worden we uitgedaagd onszelf te veranderen.’

De vraag die Michiel zich stelt is hoever moet je als medewerker toegeven aan de wensen van de werkgever bij een carrièreswitch.

|

Spreuk van de Week

Wanneer we niet langer de situatie kunnen veranderen, worden we uitgedaagd onszelf te veranderen…

De vakantie is geboekt en we gaan dit jaar naar Spanje. Nee niet naar de familiecampings…we hebben een camping gevonden met vijf staanplaatsen. En we kijken er enorm naar uit. Ondanks onze vakantieliefde voor Engeland hebben we ‘geluisterd’ naar onze kinderen want die wilden nu ook wel eens selfie liggend aan het zwembad in plaats van regenjas… (het afgelopen jaar zaten we in Wales en helaas hebben we de zon nauwelijks gezien).

Mijn vrouw en ik hebben al een verlanglijstje opgesteld van de plaatsen die we willen gaan bezichtigen en toen we deze aan de kinderen lieten zien was hun blik duidelijk. We zullen een aantal bezienswaardigheden moeten uitstellen tot een andere keer. Tja het moet vakantie voor ons allemaal zijn.

Hij belde me op. Of hij eens langs mocht komen om zijn werk te bespreken. We spraken voor die middag af. Hij, een goede vriend van me, had al een paar keer aangegeven dat er op zijn werk sinds de directiewisseling veel in negatieve zin was veranderd. Ze waren nu weer met iets nieuws gekomen dat hij met me wilde bespreken.

Toen hij kwam was het lekker weer en besloten om buiten te gaan zitten. Daar konden we ook ongestoord praten. Hij stak van wal. ”Je weet, ik ben al ruim 6 jaar allround operator. Als er wat is dan los ik het op en de machine kan ik in m’n eentje bedienen. Natuurlijk heb ik wel hulp nodig als er een grote storing is maar dat geldt voor alle operators, dat is normaal.

Sterker nog ik kan op alle plekken ingezet worden. Maar weet je wat ik niet wil?” Hij liet even een stilte vallen. “Ik heb geen zin om plaatsvervangend ploegbaas te zijn. Ik wil geen werkgroep voorzitten of een ‘verbeter’ project leiden. Ik wil gewoon mijn werk doen en dan naar huis. Al die neventaken, dat hoef ik allemaal niet hoor. En nou hebben die P&O’ers weer wat bedacht.

Ze zijn gestart om alle functionarissen ‘in kaart te brengen’. Om moedeloos van te worden. Wat je ambities zijn zodat zij een potentieel bepaling kunnen maken. En weet je hoe? Zitten ze in te vullen in excel. Ze praten met je en ondertussen typen ze allerlei letters en cijfers in. Dan zullen ze wel een draaitabel maken en dan komt er magisch genoeg een profiel uit. De grootste onzin want ik heb dit nooit onder stoelen of banken gestoken. Mijn werkgever weet wat ze aan me hebben en nog belangrijker ze weten waarvoor ze me kunnen vragen en waarvoor niet.

En in elk gesprek met de ploegbaas laat ik mijn tevredenheid merken en vastleggen maar ook de taken die ik niet wil invullen. De ploeg waarin ik zit weet dit en hebben er ook geen moeite mee. Ze weten dat ik nooit te beroerd ben om te helpen en te ondersteunen maar vraag me niet om de leiding te nemen”. Een stilte. “Ik weet niet wat ik moet verwachten van P&O. Ze zeiken elke keer dat ik de functie van allround operator niet invul. Nou dat doe ik wel behalve die irritante neventaken”.

“Dus” begon ik “Je vervult niet alle taken die bij je functie behoren”. Hij keek me doordringend aan. “Maar dat heb ik nog nooit gedaan. En het is dezelfde afdeling P&O die me jaren geleden deze functie heeft gegeven. Daar heb ik nooit om gevraagd. En vanaf het begin was het bekend dat mijn kracht niet in het aansturen of leiden van projecten ligt. Ben ik dan fout?? Ik heb het gevoel dat er nu niet naar mij als persoon wordt gekeken maar enkel vanuit een (rekenkundig)model. Ze creëren op papier een profiel maar dat ben ik niet in de praktijk. Dat weten ze!”

“Denk je dat P&O jou deze functie heeft gegeven van allrounder of dat het je ploegbaas is geweest?” vroeg ik. “Ja dat is mijn baas geweest” antwoorde hij enigszins geprikkeld. “Is het dan vreemd dat P&O met je in gesprek wil om over jouw functie te praten. Ondanks dat je al jaren roept dat je die taken niet doet. Sterker nog er stromen nu jongeren in die een ambitie hebben. Die kijken op tegen de functionarissen die hun sporen al hebben verdiend.

En zeker om die eindverantwoordelijkheid te hebben van een machine. En wat zien ze in jouw ploeg. Een allrounder die geen allrounder is. Want je doet je werk goed maar niet volledig. Deze jongeren gaan een ontwikkeltraject door en over een x-periode ambiëren ze jouw functie. In de andere ploegen krijgen ze te horen dat ze voor die functie allerlei neventaken moeten verrichten behalve in jouw ploeg. Want jij bent de ‘uitzondering’.

Het is niet dat je de uitzondering bent omdat je weet dat je deze taken niet beheerst maar omdat je niet wilt. Dat is iets totaal anders. Stel je voor dat zo’n ontwikkelingstraject tot allrounder 10 jaar duurt. Dan heb jij 10 vervelende jaren voor de boeg. Denk je dat de organisatie gaat buigen of dat jij mogelijk moet meebuigen…??” Bij deze laatste vraag liet ik een stilte vallen. “Maar ik ben echt geen leider Michiel. Dat kan ik niet”.

“Maar heb je er dan over nagedacht hoe je kunt meedenken met de organisatie? Je geeft aan dat je geen goed gevoel hebt bij leiding geven. Maar ik kan me niet voorstellen dat je geen verbeteringen ziet. Dus dat is een taak die je wel kunt doen, toch?”

“Maar daar wordt toch niets mee gedaan”.

“Ho wacht even! Door alleen maar aan te geven dat dingen niet gaan of niet kunnen zonder er enige bijdrage te leveren is laf. Maar dan heeft dit gesprek ook geen zin. Je komt hier voor advies. Als je wilt dat ik je naar je mond ga praten dan trek ik nu een fles wijn open en kletsen we hier over allerlei. Als je wilt dat ik je adviseer dan wil ik dat je nadenkt over datgene dat we bespreken. Wat je ermee doet is aan jou.” Deze reactie had hij niet van me verwacht.

Na een korte pauze vroeg hij me om door te gaan. “Ik denk dat het moment is aangebroken om mee te buigen en bij P&O aan te geven dat je bereid bent om met hun na te denken over de invulling van je functie. Wat heb jij nodig om je in deze vaardigheden te ontwikkelen. Is het een training, een coach, tijd? Geef je onzekerheden maar aan en geef aan dat je eraan wilt werken. En denk eraan dat je geen ploegbaas hoeft te zijn want dat hoor ik je steeds zeggen maar dat je iemand kunt waarnemen en dat is iets anders.

En als je twijfelt dan moet je ook dit aangeven en een vangnet inbouwen. Mag je dan een andere ploegbaas bellen om te overleggen?? Denk in oplossingen, snap je?” Hij knikte. “Jij weet het altijd zo goed en makkelijk te verwoorden. Wil je niet met me meegaan want ik blokkeer altijd in dit soort gesprekken”. Blijkbaar was mijn gezichtsuitdrukking al voldoende. “Ok helder, denken in mogelijkheden en oplossingen. Zouden we dan wel zo’n gesprek kunnen oefenen?” Ik knikte bevestigend. “Wil je dat nu doen of op een ander moment?” vroeg ik. “Als het past zou ik het nu willen doen. En om mijn tong goed te oefenen sla ik dan dat glaasje wijn niet af. Jahaa ik leer snel…denk in mogelijkheden…”. En hard lachend ben ik dat flesje wijn binnen gaan halen.

Meer spreuken vind je hier: Spreuk-van-de-Week

Meer over Michiel Maassen hier: http://yougrow.nl/Over-Michiel-Maassen/

L1 Radio

Luister L1 Radio via L1.nl/Radio of op FM 95.3 en 100.3.

L1 Radio is ook via DAB+ te beluisteren, op kanaal 7A.

Logo 1Limburg

Viervoudig moordenaar Paul S.: 'Ontzettend veel spijt'

Viervoudig moordenaar Paul S.: 'Ontzettend veel spijt'

Viervoudig moordenaar Paul S. (52) wil volledig van zijn tbs-maatregel af. De Kerkradenaar mag sinds dit jaar met begeleid verlof, maar wil nog een stap verder gaan. "Het gaat goed met me." Deskundigen denken dat hij nog twee jaar behandeling nodig heeft.

Programma's