Donderdag 8 december: Laatste dag in Motel Van der Valk

Donderdag 8 december: Laatste dag in Motel Van der Valk

“Wat een groot appartement en wat een prachtig uitzicht!”, hoor ik m’n begeleidster vanuit de woonkamer zeggen. Ik ben terug in mijn woning. Voor even. Afgelopen dinsdagmiddag nam ik voor twee weken afscheid van mijn thuis. Gisteren ontving ik een persbericht van de gemeente Heerlen: 24 december kunnen de bewoners weer terug naar hun appartementen. In mijn werkkamer twijfel ik over het ontkoppelen en meenemen van mijn computer. Aan mijn laptop, iPad en iPhone heb ik toch genoeg? Ik loop terug naar de woonkamer. Daar inspecteert de dame van de gemeente mijn planten. “Die moet u echt nog even water geven voor u weggaat”, klinkt het. Even later sta ik met gevulde gieter voor mijn raam en kijk naar buiten. Naar dat prachtige beeld waarmee ik tot voor kort elke dag opstond.

Ansichtkaart
Dat uitzicht veroverde anderhalf jaar geleden mijn hart. Tegen de makelaar die me in de flat rondleidde beschreef ik het uitzicht als een ansichtkaart uit de jaren zeventig. Om daar, na haar moeilijke blik, aan toe te voegen dat ik houd van ansichtkaarten uit de jaren zeventig. Ongeveer een jaar geleden maakte ik de foto naast deze tekst. Heerlen is bedekt met een flinke laag sneeuw. De zonsopkomst maakt het plaatje compleet. Voor zo’n uitzicht doe je alles. Toch? Moet ik nu een week of twee missen Poeh, dat is zwaar. Laat staan voor altijd. Daar ga ik niet vanuit. Dat ik terugkeer op nummer 82 is zeker. Ook mijn medebewoners gaan terug. Op familie Hadouir na. Profvoetballer Anouar Hadouir trok aan het begin dit seizoen van Roda JC naar Alemannia Aachen, maar woont nog steeds in Heerlen. Z’n vrouw, net bevallen van een kleintje, wil nooit meer terug naar de Homerusflat. Met z’n drieën verblijven ze nog in Motel Van der Valk.

Naar Maastricht
Inmiddels zijn een aantal bewoners vertrokken naar familie of ondergebracht in Douvenrade op een paar honderd meter van ‘T Loon. Ik ga morgen naar mijn zus in Maastricht. Eigenlijk wil ik niet weg. Nu de sloop is begonnen en de aandacht in de media wegebt, verdwijnt ook langzaam de journalist in mij. Gisteren schreef ik al dat het werkt roept. Eerlijk is eerlijk: schrijven over iets anders dan de gebeurtenissen van de afgelopen dagen lukt nog niet zo goed. Het is vanavond een week geleden dat het hele winkelcentrum werd afgesloten. Lijkt een eeuwigheid. Misschien dat het ruime kantoor van mijn zus een betere omgeving biedt om de draad weer op te pakken. Vandaag doe ik nog rustig aan. Bezoekje aan de post, even kijken of ik een glimp kan opvangen van de sloopwerkzaamheden, koffie ergens in het centrum van Heerlen. Kan ik meteen een oplossing bedenken voor mijn uitgebreide artikel voor muziekblad OOR. Op mijn computer, die ik uiteindelijk niet heb meegenomen, staan een handvol emails en documenten waar ik niet zonder kan. Dat is ontzettend balen. Toch, belangrijkste is dat ik eind deze maand weer wakker wordt in die prachtige jaren zeventig-ansichtkaart.

Logo 1Limburg

Programma's