De Stemming: Niena Bocken: 'Van overdaad wordt niemand gelukkig'

De Stemming: Niena Bocken: 'Van overdaad wordt niemand gelukkig'

Een column van Niena Bocken in De Stemming:

|

Overdaad

Of het vliegverkeer rondom Beek goed is voor het toerisme in Limburg weet ik niet, maar het is in ieder geval goed voor het toerisme uit Limburg. Ik ga zelden op vakantie, maar om zelf ook één keer te kunnen profiteren van de vliegtuigen die dagelijks over mijn stad razen, boekte ik een vlucht vanaf Maastricht Aachen Airport. Dat heb ik geweten. Nog nooit ‘koosj ich in Italië lekker plat kalle’. Ik zat zelfs bij collega’s in het vliegtuig.

De reis ging naar Sardinië, een eiland ter grootte van België in de Middellandse Zee. Voor het eerst boekte ik een zogenaamde ‘all-in.’ Want dat is lekker makkelijk, zeiden ze bij het reisbureau. En relatief goedkoop ook. Als je je het laplazerus vreet en drinkt natuurlijk zeker. Maar dat zat er voor mij toch niet in. Niks mis met het buffet hoor, maar na drie dagen kwam het aanschuiven in de rij voor de ingevette hapjes me de neus uit. Dat komt misschien ook doordat ik al sinds mijn vijftiende geen vlees meer eet en sinds mijn geboorte melkproducten slecht verdraag.

Ik was waarschijnlijk de enige die niet zwaarder, maar lichter terugkwam van vakantie. Onze hotelkamer bevond zich op de bovenste etage. Elke dag 76 marmeren trappen op en af flip-floppen, minimaal drie keer. Dat was niet de enige reden dat ik de onbeperkte wijn uit de tap naast de koffie automaat liet staan; de paracetamol in Sardinië is namelijk twintig keer zo duur als in Nederland; vijf euro voor een pakje. Dat komt waarschijnlijk omdat het een toeristenproduct is geworden, want Sardijnen zélf zullen dat amper nemen. Sardinië is namelijk een van de ‘Blauwe Zones.’ Dat zijn specifieke gebieden waar mensen meetbaar gelukkiger en gezonder zijn, maar ook ouder worden.

Dat laatste verbaast je als je de eilanders ziet rijden; de gemiddelde zeventig-plusser haalt je in als een Max Verstappen met een snuifje coke in de neus. Achteruit rijden op de autobaan omdat je een afslag hebt gemist is ook geen uitzondering.

Enfin, een van de kernmerken van Blauwe Zones is dat mensen er een overwegend plantaardig dieet op nahouden, uit zelfvoorziening. En; mensen eten niet te veel, ze eten wat ze echt nodig hebben. Vlees wordt soms wel geconsumeerd, maar dat zijn meestal delicatessen. Waar driekwart van de Nederlandse varkens wordt geëxporteerd naar andere landen en onze vleeskoeien deels worden geïmporteerd, houden de Sardijnen het bij hun eigen vee, vooral voor kaas. Ze hebben zo’n drie miljoen schapen. Dat lijkt veel tot dat je erachter komt dat er in Nederland zo’n 27 miljoen varkens zijn.

Verder bleek vrijwel elk restaurant op het Italiaanse eiland een pizzeria. ‘Zouden ze daar nou nooit moe van worden,’ vroeg mijn vriendin. ‘Eigenlijk zouden wij dan in Nederland allemaal stamppotteria’s moeten oprichten, hebben onze boeren ook meteen een nieuwe lokale plantaardige afzetmarkt,’ grapte ze. Hmm..

‘Verbondenheid’ met de wereld en mensen om je heen is wat Blauwe Zones misschien wel het meest kenmerkt; Sardijnen houden de ketens klein. In een all-in vakantieoord vol vijftig-plussers lijkt dat sociaal engagement plots ook op te bloeien. Mensen die je in Nederland nog geen blik waardig zouden gunnen, roepen nu overenthousiast ‘Goedemorgen!’ bij het betreden van de ontbijthal, die lijkt op een aula van een middelbare school. Op zo’n moment is het moeilijk voor te stellen hoe een stikstofdebat mensen eenmaal terug in Nederland zo kan verdelen.

Hoewel wij elke avond rond tienen in bed lagen, ging het feest beneden in het complex nog even door. De Nederlander houdt maar tot op bepaalde hoogte van andere gewoontes, dus moesten er covers worden gezongen en galmden er soms de Snollebollekes of André Hazes door het complex. Tja. Waar in Kerkrade bedenkelijke buitenlandse investeerders eruit worden gesmeten, worden ze in Sardinië met open armen ontvangen.

De laatste dagen schoven mijn vriendin en ik schoorvoetend aan, aan het veel te drukke en luidruchtige buffet. Mijmerend over Maastricht, verlangend naar ons kleine appartementje, zelf koken en rust.

'Van grootschaligheid wordt niets beter. Van overdaad wordt niemand gelukkig’, dacht ik eenmaal terug in Nederland, zittend op de bank met mijn bord pizza op schoot.

6 oktober 2019

De Stemming

Iedere zondag live vanuit café Forum, Sint Pieterstraat 4 in Maastricht van 11:00 tot 13:00 uur op L1 Radio. Herhaling maandag 20:00 tot 22:00 uur.

Alle fragmenten en hele uitzendingen van De Stemming zijn te beluisteren op L1.nl/Stemming
De Stemming is er ook als podcast.

Kom langs of luister L1 Radio via L1.nl/Radio of op FM 95.3 en 100.3. L1 Radio is ook via DAB+ te beluisteren, op kanaal 7A.

Logo 1Limburg

Programma's