Blog: hoe stil je nieuwshonger op verantwoorde wijze?

Blog: hoe stil je nieuwshonger op verantwoorde wijze?

Blog van Leo Hauben, hoofdredacteur van L1

Bij grote gebeurtenissen is de nieuwshonger van het publiek niet te stillen. De vraag is alleen: hoe ga je daarmee om?

De drie doden (Brunssummerheide en Den Haag) die Thijs H. uit Brunssum op zijn geweten zou hebben, is zo’n majeure zaak. Bij veel media gaan alle remmen los. Ook bij L1 hebben we intern discussie over de vraag wat we wel en niet melden.

Als het om hele persoonlijke tragedies gaat, moet je als journalist terughoudend zijn. Ontzettend knappe koppen aan het woord laten, zoals een psychiater die over Thijs H. praat zonder hem ooit gezien te hebben, vind ik van bedenkelijk niveau. Je vraagt toch ook geen trainer om een wedstrijd te analyseren die hij niet gezien heeft.

De journalist die alleen maar de nieuwshonger wil stillen, schrijft de beweringen klakkeloos op.

Natuurlijk krijgen ook wij op de redactie mail en telefoon van mensen die zeggen dat ze informatie over Thijs H. hebben. En niet zelden zie je die informatie terug in andere media als ‘anonieme bronnen die het dossier kennen’.

Ik vind dit soort anonieme bronnen waardeloos. Het gaat me niet om de anonimiteit, maar om het feit dat ze - zelfs anoniem - hun beweringen op geen enkele manier met feiten bewijzen. De journalist die alleen maar de nieuwshonger wil stillen, schrijft de beweringen klakkeloos op.

Ook bij het bericht dat Thijs H. bij ggz-instelling Mondriaan ‘ontsnapt’ is, zet ik mijn vraagtekens. Je kunt pas ‘ontsnappen’ als je verplicht bent opgesloten. Maar in de artikelen hierover in verschillende media staat doodleuk dat niet bekend is of hij verplicht was opgesloten. Hoe kun je dan spreken over ‘ontsnappen’? Maar het beeld is weer neergezet: de ggz-instelling heeft niet goed opgelet. Dat kán kloppen, maar dat weten we niet op basis van de nu bekende feiten. Het is gok-journalistiek.

Wat ook nog speelt in ons land is dat bijna alle kranten in handen zijn van twee eigenaren: De Persgroep en Mediahuis. Verhalen van één partner uit zo’n media-organisatie krijgen door uitwisseling van kopij een enorme verspreiding. Maar in feite is het vaak één – goed of slecht – verhaal dat je op veel websites terugziet.

Snelheid gaat vóór onderzoek als de nieuwshonger groot is.

Het beleid van de politie om de volledige naam van een verdachte prijs te geven, plus foto, speelt ook een rol. Daardoor kunnen media op internet elke snipper informatie zoeken. En het checken van feiten is dan vaak niet meer aan de orde.

Zo wordt het LinkedIn-profiel van Thijs H. door bijna iedereen als originele bron opgevoerd. Misschien zijn er wel psychiatrische patiënten die rotzooien op internet. Er komt natuurlijk vroeg of laat een verdachte die een nep-profiel aanmaakt en zo de journalistiek zand in ogen de strooit.

Uiteraard weet ik hoe processen op een redactie verlopen. Hoe kunnen we dit Grote Verhaal een vervolg geven? Omdat publiceren via internet heel snel kan, is er minder tijd om na te denken of interne discussie te voeren. Met als gevolg dat het barst van de anonieme beweringen. Snelheid gaat vóór onderzoek als de nieuwshonger groot is.

Doen we bij L1 alles goed in zo’n kwestie? Natuurlijk niet, ook wij maken verkeerde afwegingen. Maar we proberen niet als kip zonder kop achter alles en iedereen aan te hollen. Een kritische aanpak op basis van feiten is wat mij betreft de beste grondhouding. Dan maar iets minder hongerige monden voeden.

Leo.Hauben@L1.nl, hoofdredacteur L1 | 14 mei 2019

Logo 1Limburg

Programma's