Blog: Bij de dood van Ger Houben

Blog: Bij de dood van Ger Houben

Blog van Leo Hauben, hoofdredacteur van L1

"Onze zaterdagmorgen was niet compleet zonder verse broodjes van de bakker, een kruiswoordpuzzel in de krant, verse koffie en Ger met zijn prachtig programma op de radio. De gezellige stem, te herkennen uit duizenden, het contact met de luisteraar, alsof hij bij je aan de keukentafel zit... zijn kundig antwoord of een zeer adrem antwoord....zijn gulle lach. ....".

"Het zal wennen zijn om op zaterdagochtend voorgoed zijn stem niet meer te horen."

"Met het overlijden van Ger verliezen we een verbindende schakel in de Limburgse groene wereld, ons Limburgs Land. Een wekelijks moment waar ik van weet dat veel groene Limburgers er hun wekkerradio voor zetten."

"Zijn kennis, nuchterheid, zijn kunst om te genieten van mooie en fijne dingen in het leven, zijn principes en ook zijn eigenwijsheid. Dit is echt een groot gemis, zoals deze man met hartstocht en passie mensen adviseerde over de natuur."

"Naar aanleiding van een van zijn reisverslagen over Engeland, heb ik destijds Engelse dubbele rozen gekocht, schitterende planten zijn het."

Het zijn allemaal opmerkingen uit berichten op sociale media nadat bekend werd dat Ger was overleden. Trouwens, Ger zou die berichten sowieso niet gelezen hebben, want van dat gedoe met Facebook en Twitter moest hij niets hebben.

Wat mij betreft illustreren de reacties perfect waar het bij Ger om draaide: passie voor de natuur én een hele stevige band met zijn publiek.

Persoonlijk ken ik Ger ruim 35 jaar. “Kom mee naar de ROZ. Daar kunnen ze nog mensen gebruiken”, zei hij begin jaren tachtig van de vorige eeuw, toen ik als beginnend journalist in Heerlen rondliep. Ik heb er nooit spijt van gekregen dat ik met Ger mee ging - helemaal naar Maastricht. Waar ik overigens in die tijd ook nog de kamer van Ineke heb staan witten. Waarschijnlijk heb ik de kwast aangegeven aan Ger.

Ook toen al was hij actief in de wereld van de natuur. We maakten samen met een paar andere mensen de UHU. Dat was een gestencild blaadje met verhalen die moesten voorkomen dat in natuurgebied Terworm in Heerlen een mega-pretpark zou komen. Opzet geslaagd overigens, maar ik denk niet dat dat alleen aan onze UHU lag.

Alleen maar mooi als mensen niet grijs zijn. Hoe afwisselender, kleurrijker een karakter, hoe langer je ’t met elkaar uithoudt.

Ger had trouwens een scherpe pen. Zijn brieven aan de hoofdredactie door de jaren heen zijn daarvan een pittig bewijs. Als je sinds 1984 bij dezelfde club werkt, dan is het nu eenmaal niet altijd koek en ei.

De aimabele Ger had ook een eigenwijze kant. En dan was je nog niet klaar met hem. Een programma maken op het Floriade-terrein, ik dacht ’t niet. Ger had een hekel aan gekunstelde natuur.

Ik vind het alleen maar mooi als mensen niet grijs zijn – hoe afwisselender, kleurrijker een karakter, hoe langer je ’t met elkaar uithoudt.

Hij was ook gevoelig, best wel snel emotioneel. Bijvoorbeeld toen hij in AvondGasten kwam vertellen over zijn onderscheiding vorig jaar als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Die waardering raakte hem – zichtbaar – heel diep.

Toen ik terugkeek op de carriere van Ger, ontdekte ik dat hij de laatste 20 jaar vooral samenwerkte met vrouwen op onze redactie, in alle soorten en maten. Een van die collega’s schreef het eerder deze week heel mooi op:

“Als ik aan Ger denk, denk ik aan een lieve man met een enorme hoeveelheid kennis. Niet alleen op het gebied van de natuur, maar eigenlijk over alles. Als ik eens ergens last van had: een pijnlijke knie of een drukkende hoofdpijn, dan wist Ger wat het zou kunnen zijn. Als ik de weg naar instanties moest gaan, wist hij waar ik moest zijn. Toen wij 5 jaar geleden ons huis bouwden is hij meerdere malen komen kijken hoe de bouw vorderde. En potverdorie, ook daar wist hij alles van!"

Terug naar Limburgs Land. Ger bracht kennis van deskundigen op een laagdrempelige manier bij de luisteraars. Altijd met respect voor het onderwerp en nooit met de bedoeling om een onderwerp in het belachelijke te trekken - hoe klein plant of dier dan ook. En hij was er ook niet vies van om heikele onderwerpen aan de orde te stellen.

Van zo’n combinatie - kennis en kritische houding - word ik blij als hoofdredacteur. Zo’n aanpak past perfect bij het motto van L1: Liefde voor Limburg.

Door de jaren heen heeft Limburgs Land ook allerlei maatschappelijke en educatieve spin-offs opgeleverd, waardoor het programma meer was dan een regulier, doorsnee programma. Dit was vooral de verdienste van Ger. Toon Hermanswandelingen met Sjierk Rommes, de minituinen-wedstrijd voor jonge kinderen om hen al vroeg te betrekken bij natuur én natuurlijk tuinieren en spreekbeurten bij tal van organisaties.

Kortom, een programmamaker die door zijn persoonlijke invulling de maatschappelijke relevantie van L1 ook wáár maakte buiten de muren van de studio.

Ingrijpende medische ingrepen hebben hem er niet van weerhouden zijn programma’s te blijven maken. “Zal ik Tim als vervanger regelen,” vroeg de regisseur een keer aan het begin van de week. Waarop Ger -met veel pijn in zijn lijf- antwoordde: “Ik lig op de bank, maar ik kan wel bellen. Vrijdagochtend beslis ik of ik zaterdag kom.”

Ger wilde niet dat jan-en-alleman wist dat hij ongeneeslijke ziek was. Hij wilde zijn programma’s gewoon maken, de luisteraar hoefde niet te weten wat er aan de hand was.

Achteraf weten we dat hij zijn laatste radio-uitzending heeft gepresenteerd op 14 april 2018. Vandaag – slechts zeven weken later - staan we hier.

Laat ik met een tweet eindigen, waarin eigenlijk alles staat. “Het Limburgs Land is schraler geworden. Dank Ger, voor het ons laten delen in je passie.”

Leo.Hauben@L1.nl
hoofdredacteur L1

Logo 1Limburg

Bietenongeluk A2: schuld ligt bij automobilist

Bietenongeluk A2: schuld ligt bij automobilist

De vrachtwagen die donderdag kantelde op de A2 moest uitwijken voor een auto. Dat concludeert de politie na onderzoek. De personenauto wilde uitvoegen bij de afslag Echt, maar deed dat veel te laat en knalde op de vangrail.

Programma's